چهار کشور بریتانیا: انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی

توضیح کامل

انگلستان: بزرگ‌ترین کشور بریتانیاست ولی پارلمان یا دولت جدای خودش را ندارد و همه‌اش زیر نظر دولت بریتانیا در وست‌مینستر اداره می‌شود. انگلستان ۹ منطقه دارد که در ۱۹۹۴ تعیین شدند؛ لندن یکی از آن‌هاست و ۳۲ بخش (borough) به‌اضافهٔ «شهر لندن» دارد. کارهای محلی مثل مالیات شهری، زباله و بخشی از مسکن با شوراهای محلی است.

اسکاتلند: هم زیر نظر دولت بریتانیا در وست‌مینستر است و هم دولت اسکاتلند در ادینبرو. سلامت، آموزش و قانون دست دولت اسکاتلند است؛ قانون اساسی، سیاست خارجی و دفاع با دولت بریتانیا. اسکاتلند ۳۲ ناحیهٔ شورایی (council area) دارد.

ولز: هم زیر نظر دولت بریتانیاست و هم پارلمان ولز (Senedd Cymru) در کاردیف. سلامت، آموزش، کشاورزی، حکومت محلی، محیط زیست و فرهنگ دست ولز است. ولز ۲۲ شورای محلی دارد. زبان ولزی هم کنار انگلیسی رسمی است و روی تابلوها و نامه‌ها می‌بینی.

ایرلند شمالی: هم زیر نظر دولت بریتانیاست و هم دولت ایرلند شمالی (Northern Ireland Executive) در بلفاست. سلامت، آموزش، صنعت، کشاورزی، محیط زیست و فرهنگ دست ایرلند شمالی است؛ روابط بین‌المللی با دولت بریتانیا. ایرلند شمالی ۱۱ ناحیهٔ محلی دارد.

چطور به وجود آمد: در سپتامبر ۱۹۹۷ مردم اسکاتلند و ولز در همه‌پرسی به پارلمان جدا رأی دادند؛ در ایرلند شمالی، واگذاری اختیارات بخشی از «توافق جمعهٔ نیک» بود که در همه‌پرسی می ۱۹۹۸ تأیید شد. پارلمان بریتانیا هنوز می‌تواند دربارهٔ هر موضوعی قانون بگذارد، ولی دولت بریتانیا گفته معمولاً بدون موافقت پارلمان آن کشور در کارهای واگذارشده قانون نمی‌گذارد.

در نتیجه، بعضی قانون‌ها مثل حق رأی در انتخابات، تعطیلات رسمی، مدرسه و درمان در هر کشور فرق دارد.