چهار کشور بریتانیا: انگلستان، سکاتلند، ویلز و آیرلند شمالی

توضیح کامل

انگلستان: بزرگ‌ترین کشور بریتانیاست ولی پارلمان یا حکومت جدای خود را ندارد و همه‌اش زیر نظر حکومت بریتانیا در وست‌مینستر اداره می‌شود. انگلستان ۹ منطقه دارد که در ۱۹۹۴ تعیین شدند؛ لندن یکی از آن‌هاست و ۳۲ بخش (borough) به‌اضافهٔ «شهر لندن» دارد. کارهای محلی مثل مالیهٔ شاروالی، زباله و بخشی از مسکن با شوراهای محلی است.

سکاتلند: هم زیر نظر حکومت بریتانیا در وست‌مینستر است و هم حکومت سکاتلند در ادینبرو. صحت، تعلیم و قانون دست حکومت سکاتلند است؛ قانون اساسی، سیاست خارجی و دفاع با حکومت بریتانیا. سکاتلند ۳۲ ناحیهٔ شورایی (council area) دارد.

ویلز: هم زیر نظر حکومت بریتانیاست و هم پارلمان ویلز (Senedd Cymru) در کاردیف. صحت، تعلیم، زراعت، حکومت محلی، محیط زیست و فرهنگ دست ویلز است. ویلز ۲۲ شورای محلی دارد. زبان ویلزی هم کنار انگلیسی رسمی است و روی لوحه‌ها و مکتوب‌ها می‌بینید.

آیرلند شمالی: هم زیر نظر حکومت بریتانیاست و هم حکومت آیرلند شمالی (Northern Ireland Executive) در بلفاست. صحت، تعلیم، صنعت، زراعت، محیط زیست و فرهنگ دست آیرلند شمالی است؛ روابط بین‌المللی با حکومت بریتانیا. آیرلند شمالی ۱۱ ناحیهٔ محلی دارد.

چطور به وجود آمد: در سپتمبر ۱۹۹۷ مردم سکاتلند و ویلز در همه‌پرسی به پارلمان جدا رأی دادند؛ در آیرلند شمالی، واگذاری صلاحیت‌ها بخشی از «توافق جمعهٔ نیک» بود که در همه‌پرسی می ۱۹۹۸ تأیید شد. پارلمان بریتانیا هنوز می‌تواند دربارهٔ هر موضوعی قانون بگذارد، ولی حکومت بریتانیا گفته معمولاً بدون موافقت پارلمان آن کشور در کارهای واگذارشده قانون نمی‌گذارد.

در نتیجه، بعضی قانون‌ها مثل حق رأی در انتخابات، رخصتی‌های رسمی، مکتب و تداوی در هر کشور فرق دارد.