لیزینگ ماشین در انگلستان: اجارهٔ چندساله، هزینه‌ها و دام‌ها؛ و ماشین شرکتی

توضیح کامل

لیزینگ شخصی (Personal Contract Hire یا PCH) راهی برای اجارهٔ ماشین برای چند سال است. مدت قرارداد را تعیین می‌کنی و قسط ثابت ماهانه می‌دهی؛ یک پرداخت اول هم هست و بیشتر هزینه‌های جاری مثل بیمه و سوخت با خودت است. سقف مسافت داری و اگر از آن رد شوی یا به ماشین آسیب بزنی، جریمه می‌شوی. معمولاً گزینهٔ خرید ماشین وجود ندارد و آخر قرارداد آن را به نمایشگاه پس می‌دهی. برای لیزینگ معمولاً بررسی اعتباری لازم است (مقالهٔ امتیاز اعتباری).

پرداخت اول: اول قرارداد یک پرداخت بزرگ‌تر می‌دهی، معمولاً معادل سه تا شش ماه قسط. بعضی نمایشگاه‌ها با قسط ماهانهٔ کم و پیش‌پرداخت بزرگ وسوسه می‌کنند؛ دقیق حساب کن کل پرداختی چقدر است. قسط ماهانه به ارزش ماشین، پرداخت اول، سقف مسافت و مدت قرارداد بستگی دارد. قرارداد طولانی‌تر قسط را کم می‌کند، ولی ماشین ارزش از دست می‌دهد؛ فکر کن پنج سال بعد هنوز از این قرارداد راضی‌ای یا نه. شاید ماشین ارزان‌تر با قرارداد کوتاه‌تر بهتر باشد.

هزینه‌های جاری: با اینکه نمایشگاه مالک ماشین است، بیمه، سوخت، سرویس و جریمه‌های پارک و سرعت با توست؛ جریمه‌ها را نمایشگاه به تو می‌دهد. بعضی نمایشگاه‌ها بیمه هم جزو قرارداد پیشنهاد می‌دهند، ولی ممکن است جای دیگر ارزان‌تر پیدا کنی. تعمیر و نگهداری معمولاً با خودت است، مگر اینکه در قرارداد آمده باشد. بپرس تعمیرات کوچک و خرابی بزرگ با کیست و ماشین را آخر کار در چه وضعی می‌خواهند. بیشتر نمایشگاه‌ها کمی فرسودگی عادی را می‌پذیرند ولی برای بیشتر از آن پول می‌گیرند؛ به گفتهٔ MoneyHelper گاهی حتی خط روی قالپاق یا خراش حیوان خانگی خرابی حساب می‌شود.

سقف مسافت: موقع قرارداد سقف مسافت سالانه تعیین می‌شود. می‌شود سقف بیشتر خواست، ولی قسط بالا می‌رود. اگر سقف را زیادی بالا بگیری، بیشتر از لازم پول می‌دهی؛ اگر پایین بگیری و رد شوی، معمولاً جریمه می‌شوی که ممکن است گران شود.

خوبی‌ها و بدی‌ها (به گفتهٔ MoneyHelper): خوبی‌ها: راه ارزان‌تری برای ماشین نوتر؛ قسط ماهانه کمتر از پی‌سی‌پی و اچ‌پی؛ کمتر درگیر کم شدن ارزش ماشین می‌شوی. بدی‌ها: پولت به مالکیت نمی‌رسد و آخر کار چیزی در دستت نیست؛ سقف مسافت داری؛ برای خرابی بیشتر از فرسودگی عادی پول می‌دهی؛ و در تمام مدت قرارداد گیر هستی و بدون پرداخت بزرگ نمی‌توانی ماشین را عوض کنی یا پس بدهی.

راه‌های دیگر: «کار کلاب» (car club): حق عضویت می‌دهی و فقط برای زمانی که ماشین را استفاده می‌کنی پول می‌دهی؛ اگر فقط گاهی ماشین لازم داری، ممکن است ارزان‌تر باشد؛ سوخت، بیمه و نگهداری با خود کار کلاب است. «اشتراک ماشین» (car subscription): راحت‌تر عوض یا لغو می‌شود ولی قسطش معمولاً از لیزینگ بیشتر است. اگر می‌خواهی آخر کار ماشین مال تو باشد، پی‌سی‌پی یا اچ‌پی را ببین؛ مقایسهٔ همه در مقالهٔ راه‌های خرید ماشین است.

پایان زودتر و مشکل پرداخت: اگر بخواهی ماشین را زودتر پس بدهی، احتمالاً «جریمهٔ پایان» (termination fee) بزرگی داری؛ پس اگر فکر می‌کنی ممکن است زودتر تمام کنی، لیزینگ نگیر. پیش از امضا در قرارداد ببین پایان زودتر ممکن است یا نه و چقدر هزینه دارد. اگر در قسط مشکل داری، با شرکت صحبت کن؛ شاید قرارداد را طولانی‌تر کنند تا قسط کم شود. برخلاف پی‌سی‌پی و اچ‌پی، در مقاله‌های رسمی که خواندیم حق «پایان داوطلبانه» برای لیزینگ ذکر نشده است.

ماشین شرکتی (company car): طبق سایت دولت، اگر کارفرما ماشین بدهد و تو یا خانواده‌ات از آن برای کار شخصی، حتی رفت‌وآمد به محل کار، استفاده کنید، باید مالیات بدهی. مالیات بر «ارزش ماشین برای تو» است که به چیزهایی مثل قیمت خرید و نوع سوخت بستگی دارد؛ اگر ماشین را پاره‌وقت داری، بخشی از هزینه‌اش را می‌دهی، یا آلایندگی‌اش کم است، این ارزش کمتر می‌شود. اگر کارفرما سوخت سفرهای شخصی را می‌دهد، جداگانه مالیات دارد. کارفرما مالیات را از راه PAYE از حقوقت کم می‌کند و اگر تغییری ارزش ماشین را عوض کند، ادارهٔ مالیات کد مالیاتی‌ات را به‌روز می‌کند. با ماشین‌حساب ماشین شرکتی ادارهٔ مالیات می‌شود تخمین زد.